Lachen van die geluiden

(Laughing from the Sounds)



Laughter Meets Memory There are moments when laughter erupts not from joy—but from the purge of old weight,
and the strange echoes of all we’ve lived through.

This poem emerged from such a moment—where the past, with all its absurdity and ache,
moved back through the body in waves of sound and memory.

A playful yet sincere reflection on what was, on survival, and the strange humor
life sometimes offers in hindsight.

“Lachen van die geluiden” moves between light and heavy, rhyme and rhythm, acceptance
and encouragement. It’s a wink to the absurdity of existence, and a whisper to live it well.



Poem (Dutch Original) Ik moet lachen van het huilen
van die geluiden van het verleden,
zoveel lol en, zoveel geleden.

Het leven is meer dan een strijd
maar we streden puur om te overleven.

Al is het leven maar even,
én een kort gegeven,
het Leven "is".

Gegeven.

Het leven is kort,
je moet het ervan nemen.

Maar doe een ander niet te kort.
Nee, pak niet van een ander,
geef zoveel je kan.

Leef in je hogerbewustzijn.

Volg een groter plan.

Je bent het waard om al mijn tijd,
Mijn ziel en zaligheid, te ontvangen
dus ik geef het je maar al te graag.

Vandaag zoals gister,
en morgen zo als vandaag.